Rozpoznanie dny moczanowej określa się na drodze odpowiednich badań oraz na podstawie objawów klinicznych. Niezbędne jest pobranie krwi i wykonanie analizy poziomu stężenia kwasu moczowego. Należy pamiętać, że podwyższone wartości kwasu moczowego, wyższe od 7 mg/dl, nie muszą od razu być spowodowane dną moczanową.

Hiperurykemia może również świadczyć o kwasicy, cukrzycy, białaczce, zatruciu ołowiem, niewydolności nerek, kamicy nerkowej, niedoczynności przytarczyc czy spożywaniu pokarmów bogatych w puryny. Dlatego by postawić ostateczną diagnozę i upewnić się o wystąpieniu dny moczanowej, należy wykonać zdjęcia rtg stawów oraz badania płynu stawowego w mikroskopie polaryzacyjnym.

Jednym z najczęściej atakowanych stawów jest obręb palucha stopy. Mogą to być również wszystkie inne stawy jak np. kolanowy, łokciowy czy nadgarstkowy. Chory staw staje się obrzęknięty, przybiera czerwony kolor, miejsce w jego obrębie jest rozgrzane i bolesne.

Charakterystyczne dolegliwości mogą powtarzać się co kilka dni a nawet lat, dlatego nie należy ich lekceważyć. U połowy chorych, zwłaszcza późno zdiagnozowanych, obserwuje się rozwijanie przewlekłej postaci dny. Nieleczona dna moczanowa z czasem wprowadza spustoszenie w organizmie. Pojawiające się częściej ataki prowadzą do zniszczenia stawu, jak również do uszkodzenia nerek i zdegradowania innych narządów wewnętrznych.

Często obserwuje się także gromadzenie kryształów moczanów zwanych toffi pod powierzchnią skóry. Jeśli przebiją zainfekowany obszar, może dojść do wtórnego zakażenia organizmu.