Kolejny krok ku zdrowiu to walka z pasożytami, które w olbrzymiej ilości zasiedlają nasz organizm. Latami gromadzone toksyny, powstające w wyniku nieprawidłowego łączenia pokarmów, są wspaniałym dla nich pożywieniem. Pasożyty żywiąc się ludzkimi toksynami i krwią, produkują własne, czasami jeszcze groźniejsze toksyny. Oczyszczenie organizmu pozwala ograniczyć środowisko, w którym pasożyty łatwo się mnożą.

Co to jest pasożyt?

Według dr H.R. Clark: ?Wszystko, co żyje na Tobie lub w Tobie i czerpie z Ciebie pożywienia jest ?pasożytem? bez względu na rozmiary?. Bardzo często bóle żołądkowe, zaparcia, rozwolnienia, gazy nie są wynikiem przewlekłego stanu chorobowego przewodu pokarmowego, lecz skutkiem działalności właśnie takich pasożytów. Postaramy się zrozumieć, jaki rodzaj pasożytów może istnieć w naszym organizmie według dr H.R. Clark: ?Robaki pasożytnicze dzielą się na obleńce i płazińce.

Obleńce są w przekroju poprzecznym okrągłe jak dżdżownice i glisty, chociaż mogą być grubości włosa (nicienie, owsiki) lub mikroskopijnie małe (włosienie, trychiny). Płazińce bardziej przypominają pijawki ? potrafią przytwierdzać się główką (scolex) jak tasiemce, bądź specjalną przyssawką jak przywry. Obleńce z rodzaju Askaris (często występują u kotów i psów) są najprymitywniejsze. Ich jaja połykane są wraz z drobinami brudu. Wylegają się z nich maleńkie larwy, które wędrują do płuc.

W czasie kaszlu przedostają się do jamy ustnej i zostają powtórnie połknięte. W międzyczasie rozwijają się i pełzną do jelit, gdzie osiągają stadium osobnika dojrzałego, po czym składają jaja w stolcu. Robaki gnieżdżą się przeważnie w określonych miejscach ? ulubionym organem psiej Dirofilarii jest serce (również ludzkie). Czasami reguła ta ulega zmianie ? Dirofilaria może żyć także w innych organach, jeśli zostaną dostatecznie skażone rozpuszczalnikami, metalami i innymi toksynami.

Płazińce, takie jak tasiemce, przechodzą bardziej skomplikowany rozwój. Można połknąć ich jaja przypadkowo wraz z odrobinami kurzu. Po wylęgu larwa przedziera się w kierunku ulubionego narządu, organizm z kolei separuje ją, otaczając cystą. Białe krwinki zostały tak zaprojektowane, aby nigdy nie atakować własnego ciała, do którego należy też ? niestety ? otoczka cysty!

Robaki płaskie mają więc zagwarantowany pewien okres bezpiecznej egzystencji. Jeśli nie jesteśmy wegetarianami, może zdarzyć się, że zjemy taką cystę, która akurat zadomowiła się w spożywanym przez nas mięsie!

tekst pochodzi z poradnika: Zdrowe Odżywianie