Łysienie plackowate jest prawdopodobnie najczęstszą przyczyna utraty włosów. Jest to choroba przewlekła, mogąca skutkować nawet całkowitym wyłysieniem. Dokładne przyczyny choroby nie są znane.

Początek choroby ma zwykle miejsce w dzieciństwie lub wczesnej młodości. Najczęściej łysienie plackowate dotyka osoby między 20. a 40. rokiem życia, przy czym równie często dotyczy mężczyzn, jak i kobiet. Dwie trzecie chorujących to osoby poniżej 30. roku życia. Choroba ta może jednak pojawić się w każdym innym momencie życia. Im wcześniej pojawią się objawy tej przewlekłej choroby zapalnej, tym cięższy jest jej przebieg i tym trudniejsze może okazać się leczenie.

Pierwsze objawy łysienia plackowatego pojawiają się zazwyczaj w młodym wieku pod postacią ograniczonych ognisk wyłysienia – zwykle na głowie. Może zdarzyć się również tak, że zmiany pojawiają się również w innej okolicy – broda, brwiwyjaśnił dr n. med. Igor Michajłowski, specjalista dermatolog z portalu drTrycholog.pl

Pierwsza z wyróżnianych przyczyn łysienia plackowatego ma charakter autoimmunologiczny. Oznacza to, że nasz układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe, uznając je za element obcy i zagrażający organizmowi. Dlatego też może dochodzić do występowania zmian zapalnych, których skutkiem jest uszkodzenie mieszków włosowych, a w konsekwencji – utrata owłosienia. Łysienie plackowate często występuje obok innych chorób wynikających z autoagresji organizmu. Te choroby to najczęściej:

  • atopowe zapalenie skóry,
  • bielactwo,
  • zapalenie tarczycy – najczęściej autoimmunologiczne zapalenie Hashimoto),
  • zapalenie jelita grubego,
  • reumatologiczne zapalenie stawów,
  • toczeń rumieniowaty,
  • oraz cukrzyca typu 1.

Kolejna z prawdopodobnych przyczyn łysienia plackowatego ma charakter genetyczny. Występowanie choroby w obrębie rodziny stwierdza się w 20-60% przypadków. Niektóre antygeny wywołują zwiększone ryzyko wystąpienia łysienia plackowatego u krewnych pierwszego stopnia lub bliźniąt jednojajowych. Co więcej, geny przyczyniają się do tego, iż na łysienie plackowate choruje około 10% osób z zespołem Downa.

Przyczyną występowania łysienia plackowatego może być stres i przewlekłe ciężkie stany emocjonalne – mówi się o psychodermatologicznym pochodzeniu schorzenia. Warto więc, w razie wystąpienia choroby, zastanowić się nad możliwą przyczyną stresu i próbować odpowiednio reagować. Całkowite wyeliminowanie czynników stresujących z naszego życia jest niemożliwe. Możemy jednak postarać się zlikwidować źródło najbardziej stresujących czynników, a także nauczyć się radzić sobie z codziennym stresem. Pomocna może okazać się psychoterapia.

Łysienie plackowate może być również związane z problemami naczyniowymi w obrębie owłosionej skóry. Niewłaściwe ukrwienie skóry może doprowadzić do zaburzeń faz wzrostu włosów i w konsekwencji doprowadzić do ich utraty. Prawdopodobnie na występowanie tej choroby mają wpływ także zaburzenia hormonalne, a także czynniki niedoborowe – zwiększone prawdopodobieństwo utraty włosów występuje w przypadku niedoboru chociażby cynku.

Bez względu na przypuszczalną przyczynę wystąpienia choroby, jak najszybciej po rozpoznaniu jej objawów należy udać się do specjalisty – lekarza trychologa, czyli dermatologa zajmującego się problemami związanymi z włosami. Wykona on konieczne badania i wskaże najskuteczniejszy sposób leczenia tej przykrej choroby.